Dagelijks zetten wij ons allen met veel passie, zorgzaamheid en inzet in voor alle dieren en klanten/eigenaren die om wat voor reden dan ook, een bezoekje aan een van onze klinieken brengen.

En dan opeens sta ik zelf in de schoenen van een klant; mijn hond Fifi heeft een enorme bult precies boven haar oog die inmiddels met de dag groeit! O jee...

Dus snel een 'consultafspraak' gemaakt bij collega Femke van Kempen om te onderzoeken wat voor bult het is en wat we er aan kunnen doen. Helaas bracht de punctie geen helderheid, dus door met plan B: een 'appelboorbiopt' aangezien de uitslag heel erg bepalend is voor de soort behandeling (operatie of niet en wel/geen behoud van haar oog). Daar waren we weer, deze keer bij collega Boris Serck. Ondanks haar grote mate van schrikkerigheid, was de afname met alleen lokale verdoving gelukt, super gedaan Boris! En daar begon het wachten op de uitslag. Voor ons in de praktijk dagelijkse kost, maar als bezorgde eigenaar zijnde realiseer ik mij terdege dat het wachten en de onmacht voor een ieder groot is. Gaat haar oog het redden vraag ik mij meerdere keren per dag af, of gaat de uitkomst nog veel dramatischer zijn.

Een paar dagen later komt de uitslag binnen, helaas is het alleen huidmateriaal wat ingestuurd is. Ik wil zo graag nu iets doen, aangezien die bult verder groeit en inmiddels haar zicht eenzijdig geheel belemmert. Maar ik besef mij dat mijn gevoel niet boven mijn ratio mag uitkomen en Boris bespreekt met mij de opties; keuze uit 5 opties met elk zijn voor- en nadelen. Er vallen er een paar direct af en ik beslis voor het langste traject te gaan met de meeste wachttijd; opnieuw een biopt maar nu een veel dieper biopt. Opnieuw het wachten, deze keer met zo'n onhandige kraag om om haar oog te beschermen. Braaf volg ik de instructies op die ik heb meegekregen, voor zover mijn hond mij dat toelaat met het onhandige geklungel met die kraag en de slapeloze nachten omdat ze dat ding niet om haar kop wil hebben. Tja, die schoenen van een klant beginnen mij inmiddels ongemakkelijk te worden. Korte nachten, veel afleiding en veel gepoets van de kap volgen tot de uitslag weer binnen gaat komen.

Dan is daar die dag met het verschrikkelijke telefoontje; slecht nieuws. Een kwaadaardige tumor heeft toch wel een van de meest onhandige plekken op het lijf uitgekozen om zich te nestelen. Op mijn voeten in de ongemakkelijke schoenen springen opeens figuurlijke blaren. Au, dat doet pijn. Na uitleg en wederom 3 opties, kiezen wij voor operatie, ze is immers nog maar 3 jaar oud en verdient in onze ogen een kans op een mooi leven, dan maar verder met 1 oog en hopen dat alles weggehaald kan worden. De spanning en de knoop in mijn maag  neemt dagelijks toe tot de operatie. En die 'blaren' doen pijn in mijn hart. Gewoon ronduit dubbel pech hebben, waarom bij zo'n jonge hond vraag ik mij af wetende dat ik daar nooit een geschikt antwoord op ga krijgen.

D-day breekt aan; ik ben blij met alle mentale steun om mij heen de afgelopen dagen, dat is hartverwarmend en sterkt mij in onze beslissing. Ik besef inmiddels dat ik de schoenen helaas moet adopteren en gedraag mij geheel als klant; de uren verstrijken tergend langzaam, hoe zal het gaan? Hoe gaat ze uit de narcose komen? Zal de tumor geheel verwijderd zijn? Waarom bellen ze nog niet dat ze klaar zijn, het duurt al zo lang? Zoveel onzekerheid, zoveel zorgen. Ik besef wel dat ik nóg meer dan normaal de emoties van diereigenaren in onze praktijk niet zal onderschatten en mij nóg meer ga inzetten om de onzekerheid zoveel mogelijk weg te nemen en hulp te bieden.

En daar is na uren wachten dan het verlossende telefoontje; operatie geslaagd, patiënt ligt nog heerlijk te slapen en mag een nachtje in het 'hotel' blijven voor extra pijnstilling. Wat een opluchting, veel onbewuste stress valt van mij af. De volgende ochtend besluit ik de knellende geadopteerde schoenen in een hoek te zetten en trek ik weer mijn eigen schoenen aan; op naar het werk, op naar mijn hond! Wat een explosie van enthousiasme volgt er vanuit het opnamehok bij het horen van mijn stem! Ik ben blij dat ze heel vrolijk is, met het rondje buiten niet angstig is maar gewoon weer achter de poezen aan wil rennen en we gaan met heel wat instructies en medicatie lekker samen naar huis. Op naar het herstel, de verzorging en uiteraard het vertroetelen want dat heeft ze dik verdiend, de kanjer. Thuis valt ze vrij snel in slaap om bij te tanken van dit absurde avontuur...
Op naar nog vele mooie jaren samen met onze "Fief piraat"!

De 10 pluspunten
van PlusDierenklinieken
op een rij lees meer...
Plus vaste klanten voordeel.
U krijgt voorrang bij spoed, aantrekkelijke korting op
veel van onze diensten, programma's en dierenvoeding lees meer...
Nieuwsbrief ?

Meer informatie?
bel 075 617 39 11 of
info@plusdierenklinieken.nl