Het hondje dat geen hondje was

Mollie is een 3 jaar oude Yorkshire terrier die niet lijkt te weten dat ze een hond is. Ze gedraagt zich niet zo, is overal bang voor, durft buiten niet te lopen en vermijdt ieder contact met honden. Ook wil ze niet graag aangeraakt worden door de baasjes en zeker niet door vreemde mensen.

De eigenaresse van Mollie heeft al eens geprobeerd een pup bij Mollie te plaatsen in de hoop dat zij hier wat hondengedrag van leert. Helaas was Mollie zo bang voor dit drukke pupje dat zij alleen nog maar langs de muren liep en zich bijna niet meer liet zien. De pup is daarom terug gegaan naar de fokker. Tot groot verdriet van iedereen. Zeker omdat Mollie hier niets goeds van had geleerd!

Toch gaf mevrouw niet op en nam in januari contact met mij op. Na een uitgebreid gesprek hebben we besloten om toch weer een pup aan te schaffen. Dit keer een rustige pup.

De eerste pup die mevrouw had uitgezocht, bleek uit het buitenland te komen en verkocht te worden door een "handelaar". Gelukkig kwam mevrouw hier snel achter en heeft de pup niet meegenomen. Heel verstandig want pups die via deze weg worden verkocht zijn vaak slecht gesocialiseerd en hebben allerlei gezondheidsproblemen. Voor Mollie is een goed gesocialiseerde pup erg belangrijk. De enige manier om de handel in honden te stoppen is om bij handelaren geen pups meer te kopen, ook niet uit medelijden. Het kopen van pups houdt de hondenhandel juist in stand! Mevrouw had gelukkig een goede keuze gemaakt.

Het 2e pupje kwam uit een fijn gezin. De pup had behalve zijn broers en zussen ook kinderen om zich heen en andere huisdieren waardoor hij al aan veel "niet hondse" dingen gewend was geraakt. Hopelijk kon hij van Mollie een echte hond maken! Mollie reageerde niet direct enthousiast op haar nieuwe huisgenoot Boef. Boef wilde alleen maar spelen want dit was hij gewend van zijn moeder. Mollie snauwde daarom naar hem en mevrouw maakte zich daar zorgen om. Ook trok Mollie zich weer wat terug. Mijn advies was om Mollie haar gang te laten gaan. Boef moest leren dat niet alle honden de hele dag willen spelen. Boef moest ook regelmatig in zijn bench om te slapen. Dan kon Mollie even bijkomen van alle stress.

Na een paar dagen pikte Boef de mand en speeltjes van Mollie in en Mollie liet dit lijdzaam toe maar werd wel steeds stiller. Mijn advies was nu om Mollie te helpen en niet toe te laten dat Boef alles inpikte. Mollie was als eerst in huis en had de meeste privileges. Deze moest de baas goed bewaken. Op een dag zocht Mollie toenadering bij Boef maar zodra deze zich omdraaide sprong ze grommend weg. Toch was dit een stap in de goede richting!! Ze ging steeds een stapje verder.

Langzamerhand werd het steeds beter en ging Mollie zich steeds meer als hond gedragen. Nu, 3 maanden later, spelen de 2 honden de hele dag met elkaar, komt Mollie bij de baas om geaaid te worden en ligt ze op de bank tegen haar baasjes aan. Buiten lopen stellen we nog even uit tot Boef iets ouder en stabieler is zodat hij Mollie daarin ook kan steunen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit ook goed komt!

Mollie wordt nu een echte hond. Binnenkort zal ze ook met veel plezier wandelingen maken met haar baasjes en haar nieuwe steun en toeverlaat met de naam Boef.

 

De 10 pluspunten
van PlusDierenklinieken
op een rij lees meer...
Plus vaste klanten voordeel.
U krijgt voorrang bij spoed, aantrekkelijke korting op
veel van onze diensten, programma's en dierenvoeding lees meer...
Nieuwsbrief ?

Meer informatie?
bel 075 617 39 11 of
info@plusdierenklinieken.nl