Bij uw kat is bij het beluisteren van het hart een hartruis (souffle) gehoord. Deze brief is bedoeld om u hierover meer informatie te geven. Een hartruis kan namelijk volkomen onschuldig zijn, maar ook (direct of op termijn) problemen veroorzaken bij uw kat. Om hier uitsluitsel over te geven is verder onderzoek noodzakelijk.

1. Hoe ontstaat een hartruis eigenlijk?
Een hartruis is een bijgeluid dat hoorbaar is naast de normale geluiden die het hart altijd maakt. Het wordt veroorzaakt doordat het bloed anders of sneller dan normaal stroomt. Dat kan verschillende oorzaken hebben. De belangrijkste oorzaken zijn:

• afwijkingen aan de hartspier zelf, waardoor hij dikker, dunner of stugger wordt;
• afwijkingen aan de kleppen in het hart, waardoor de doorgang nauwer wordt of er bloed de verkeerde kant op stroomt;
• abnormale verbindingen tussen de verschillende ruimtes in het hart ("gaatjes"), deze zijn meestal aangeboren;
• oorzaken die buiten het hart zelf liggen, zoals bloedarmoede, waarbij het bloed dunner wordt en dus anders gaat stromen.

2. Hoe belangrijk is "een ruisje" eigenlijk voor de gezondheid van uw kat?
Dit is natuurlijk een belangrijke vraag voor u en uw kat. Om deze vraag te beantwoorden volgt nu een korte bespreking van de meest voorkomende oorzaken van afwijkende hartgeluiden bij de kat.

Om de oorzaak van een hartruis te kunnen bepalen is het belangrijk om te weten of er sprake is van een "aangeboren" of een "verkregen" bijgeluid. Dit onderscheid kan meestal wel gemaakt worden door al op jonge leeftijd naar het hart te luisteren. Aangeboren hartafwijkingen zijn dan meestal direct te horen. Bij een "verkregen" hartruis is deze eerst niet te horen, en op een later tijdstip opeens wel.

De belangrijkste oorzaken van een aangeboren hartruis bij de kat zijn klepafwijkingen en gaatjes tussen de linker en de rechterkant van het hart. De ernst ervan kan variëren tussen volledig onschuldig en zeer ernstig. Afhankelijk van de ernst van de afwijking zal soms wel en soms geen behandeling noodzakelijk zijn. Een kitten met een ernstige aangeboren hartafwijking zal in de regel slecht groeien en soms zelfs benauwd zijn.

Verkregen bijgeluiden worden bij de kat voornamelijk veroorzaakt door afwijkingen aan de hartspier. Deze zijn onder te verdelen in 4 groepen:

• aandoeningen waarbij sprake is van een verdikking van de hartspier. De oorzaak hiervan is vaak onbekend. Deze ziekte wordt HCM genoemd (Hypertrofische CardioMyopathie). De hartspier kan echter ook verdikt zijn als gevolg van oorzaken buiten het hart, zoals een te snel werkende schildklier of te hoge bloeddruk.
• een aandoening waarbij de hartspier niet dikker wordt maar vooral veel minder elastisch. Daardoor kan het hart in de rustfase veel minder gemakkelijk volstromen met bloed. Deze ziekte wordt RCM genoemd (Restrictieve CardioMyopathie).
• een zeldzame aandoening waarbij het hart als het ware uitrekt en waarbij de hartspier veel minder kracht heeft dan normaal. Dit wordt DCM genoemd (Dilated CardioMyopathie).
• zelden worden er aandoeningen gezien die niet binnen deze drie groepen passen. Deze vallen dan binnen de vierde groep (niet te classificeren).

Al deze aandoeningen verminderen de hartfunctie waardoor uw kat ziek kan worden. Dit uit zich vooral door verminderd uithoudingsvermogen en eventueel problemen met de ademhaling. Uw kat wordt minder beweeglijk en speels, en kan zichtbaar benauwd worden. Een beruchte complicatie van al deze hartaandoeningen is het vastlopen van een bloedpropje uit het hart elders in het lichaam (trombose). Dit kan zeer plotseling optreden en leiden tot verlamming van de achterpoten, ernstige benauwdheid en allerlei andere ernstige verschijnselen. Ook gaat het gepaard met veel pijn. Meestal is euthanasie de enige manier om het dier uit zijn lijden te verlossen.

Bij hartaandoeningen zijn de volgende dingen dus belangrijk:

• welke aandoening veroorzaakt de hartruis?
• is het verstandig om een behandeling te starten?
• Welke behandeling is het meest geschikt?
• Wat zijn de vooruitzichten voor de kat?

3. Welke onderzoeken zijn verstandig om te doen nadat het ruisje gehoord is?
De volgende aanvullende onderzoeken kunnen door uw dierenarts geadviseerd worden om een antwoord te krijgen op de bovenstaande vragen:

• een echo van het hart
• bloeddrukmeting (vaak in combinatie met de echo)
• een röntgenfoto van de borstkas
• hartfilmpje (ECG) om de electrische activiteit van het hart te beoordelen
• bloedonderzoek (om een schildklierprobleem te diagnostiseren)

Welk onderzoek nodig is, is afhankelijk van de leeftijd van het dier, en of er andere afwijkingen bij het onderzoek zijn gevonden.