Blog

Kattennieuws; een verlies en nieuw leven

5 april 2017

Kattennieuws, een verlies en nieuw leven... (door dierenarts Femke van Kempen) Het is ruim een jaar geleden dat ik Floortje uit het asiel in huis kreeg. Via Facebook…

lees verder...

 

Kattennieuws; een verlies en nieuw leven

5 april 2017

Kattennieuws, een verlies en nieuw leven...

(door dierenarts Femke van Kempen)

Het is ruim een jaar geleden dat ik Floortje uit het asiel in huis kreeg. Via Facebook hebben jullie nog met me meegedacht over een naam voor haar.
Helaas heb ik haar een paar weken geleden in moeten laten slapen. Ze had astmatische bronchitis, maar ondanks medicatie (ook met de puffer) kreeg ik het niet goed onder controle. Op röntgenfotos bleek ze ook een tumor in de borstholte te hebben; wat een pech... Ze is veel te kort bij ons geweest.

Het was al snel veel te stil in huis. Via het asiel kwam poes Brenda op mijn pad: een jong poesje dat gesteriliseerd moest worden. Wat bleek; ze was al zwanger!

Brenda heeft inmiddels al een nieuwe eigenaar gevonden, maar die heeft natuurlijk niet voor een nestje gekozen. In overleg met het asiel is besloten dat Brenda in de eerste weken bij mij blijft, zodat ze rustig haar kittens kan krijgen en verzorgen.

Op 1 maart is Brenda bevallen van maar liefst 4 kittens!
Nadat Brenda gesteriliseerd is, gaat ze naar haar nieuwe gezin. Bij mij blijven 2 kittens en ook de andere 2 kittens hebben inmiddels een huisje gevonden.

Het is echt een cadeautje om dit wonder van een nieuwe leven van zo dichtbij mee te mogen maken. Wat bijzonder om de kittens bij ons thuis op te laten groeien en wat doet moederpoes Brenda het goed! Ik ben heel trots.

 

Toch een "gewone" hondeneigenaar?

27 oktober 2016

Toch een "gewone" hondeneigenaar Mijn allergrootste vriend Cees (Shih Tzu) 14 jaar oud heeft vorig jaar een hersenbloeding gehad waar hij helemaal van is opgeknapt.…

lees verder...

 

Toch een "gewone" hondeneigenaar?

27 oktober 2016

Toch een "gewone" hondeneigenaar

Mijn allergrootste vriend Cees (Shih Tzu) 14 jaar oud heeft vorig jaar een hersenbloeding gehad waar hij helemaal van is opgeknapt. Toch had ik de schrik te pakken. Tja mijn maatje wordt ook een dagje ouder.

Cees kwam als puppy van 6 weken bij mij via de dierenartsenpraktijk waar ik vroeger werkzaam was. Dood en doodziek was hij toen: niet meer lopen, braken en heel veel diarree. Euthanasie werd besproken binnen ons team, maar ik wilde het niet en heb hem in goed overleg meegenomen. 24 uur per dag had hij verzorging nodig, hij ging dus echt overal mee naar toe: werk, op visite, etc.
Het werd al gauw: ''Hey daar heb je kleine Cees en Sas" i.p.v. andersom.
Na 6 weken intensieve zorg ging hij weer lopen en knapte hij uiteindelijk helemaal op. Uiteindelijk heb ik hem geadopteerd.

Nu zijn we 14 jaar verder en moest Cees toch echt aan zijn gebit geholpen worden, want dat is altijd slecht geweest. De oorzaak van dit slechte gebit is al het antibioticagebruik in zijn zieke periode. In zijn 14 jaar is hij dan ook meerdere keren aan zijn gebit geholpen, maar als eigenaar durfde ik het na de hersenbloeding niet meer aan. Ik wilde hem echt niet kwijt, maar het ging niet meer. Zijn gebit werd steeds slechter en er kwamen steeds meer ontstekingen bij. Als assistente weet je dat het MOET gebeuren, want hij heeft pijn. Daarbij is het slecht voor de organen en de weerstand.
Echter, ik als eigenaar twijfelde aan alles. Sjonge jonge, wat had ik een tweestrijd met mijzelf.

Uiteindelijk hebben we een zo veilig mogelijke en pijnstillende narcose voor Cees bedacht en hebben mijn collega (gespecialliseerd in tandheelkunde) en ik Cees geholpen. Er bleef weinig over in zijn bek, bijna al zijn tanden zijn getrokken.
Als eigenaar gaat er van alles door je hoofd: ja, maar wat als hij niet meer gaat eten, maar wat als hij pijn heeft. Ja, maar hij kan nooit meer kluiven dat is toch vreselijk zielig voor hem. Als assistente weet je echter dat dit het beste voor hem is en dat het met eten allemaal goed gaat komen.

En ja de assistente heeft gelijk. Cees is gewoon weer gaan eten.De eerste dagen met name blikvoer, maar nu eet hij ook zijn brokken. Hij is weer mijn vrolijke, fris ruikende grote vriend. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ook huilend op de bank gezeten met de vraag wat heb ik hem aangedaan? Nu 14 dagen later ben ik heel blij dat we het hebben gedaan.

Dus ik zeg: op naar de 16 jaar Cees!

 

Even voorstellen: Dierenarts Christel Baltus

29 oktober 2016

Sinds 2004 ben ik als dierenarts werkzaam bij Plusdierenklinieken in de Zaanstreek. Vanaf het begin heb ik me, naast honden- en kattengeneeskunde, toegelegd op de…

lees verder...

 

Even voorstellen: Dierenarts Christel Baltus

29 oktober 2016

Sinds 2004 ben ik als dierenarts werkzaam bij Plusdierenklinieken in de Zaanstreek. Vanaf het begin heb ik me, naast honden- en kattengeneeskunde, toegelegd op de knaagdieren, konijnen en vogels (parkieten, papegaaien, zangvogels en kippen). De keus voor deze diersoorten komt met name voort vanuit mijn persoonlijke interesse.

Hoewel iedere dierenarts boevoegd is om alle dieren te behandelen, is niet iedere dierenarts hier bekwaam in. Een gemiddelde gezelschapsdierenarts is opgeleid om honden en katten te behandelen. Helaas wordt er in de opleiding niet veel tijd besteed aan de geneeskunde van vogels. Zoals u kunt begrijpen zijn vogels zeer verschillend qua gedrag, lichaamsbouw, orgaanfunctie en voorkomende ziekten ten opzichte van zoogdieren. Maar ook ten opzichte van elkaar zit er veel verschil tussen de verschillende vogelsoorten. Enige kennis en interesse is dus noodzakelijk om deze dieren goed te kunnen behandelen. Bij problemen raad ik dan ook aan om altijd contact op te nemen met een vogelarts of een vogelspecialist.

Mijn  kennis over vogels komt voort uit ervaring, boeken en vaktijdschriften lezen en praten met vogeleigenaren. Door het volgen van vele cursussen en workshops bij vooraanstaande specialisten uit de hele wereld heb ik me verdiept in gedrag en ziekten van gezelschapsvogels. Daarnaast ben ik lid van de Werkgroep Bijzondere Dieren (overleg groep voor dierenartsen) en van de EAAV (European Committee of Avian Veterinarian).

Ik werk 5 dagen in de week bij Plusdierenkliniek Saendelft op de Kaiakhof in Assendelft. Hier kunnen vogeleigenaren terecht met een zieke vogel, voor bloed- en ontlastingsonderzoek, voor plaatsen van een chip en voor dna testen. We beschikken over een opname geschikt voor vogels, een couveuse voor benauwde dieren, röntgenapparatuur en gasnarcose. We verkopen diverse soorten vogelvoeding, ontwormingsmiddelen en anti-parasietenmiddelen.

Sinds dit jaar ben ik regelmatig aanwezig op de maandelijkse vogelbeurs van de Paradijsvogel. U kunt bij mij terecht met uw vragen of voor informatie. Ook vind ik het leuk als u gewoon even een praatje komt maken. Ook daar kan ik weer veel van leren!

Tot ziens op de praktijk of vogelbeurs!

 

Patiënt van de maand oktober

27 oktober 2016

Blog Voor de zomer stond er op internet een oproep van Dierenasiel Amsterdam: er werden oppasgezinnen gezocht voor konijnen en baby konijntjes (lampreien). Ik heb…

lees verder...

 

Patiënt van de maand oktober

27 oktober 2016

Blog

Voor de zomer stond er op internet een oproep van Dierenasiel Amsterdam: er werden oppasgezinnen gezocht voor konijnen en baby konijntjes (lampreien). Ik heb mij hiervoor opgegeven. Dierenasiel Amsterdam heeft sinds kort naast honden en katten ook konijnen en verwachten in de zomer grote drukte. In de zomer worden er vaak konijntjes afgestaan of gedumpt vanwege de vakantietijd. Mensen beseffen zich in deze periode helaas vaak dat een dier toch veel werk is of ze kunnen moeilijk oppas vinden.

Sommige konijntjes hebben wat meer aandacht nodig dan dat ze in het asiel kunnen krijgen. Deze konijntjes brengen ze dan graag onder bij een oppasgezin. Op deze manier raakt het dier goed gewend aan contact met mensen of kan er aan problemen worden gewerkt zodat ze later snel een nieuw baasje kunnen vinden. Baby konijntjes/lampreien hebben ook wat meer zorg nodig. Als ze nog niet zelfstandig kunnen eten en geen moeder meer hebben, moeten ze flesvoeding krijgen en ze moeten regelmatig gewogen worden om te kijken of ze goed groeien.

In september kreeg ik een telefoontje van het asiel met de mededeling dat iemand afstand had gedaan van 10 konijntjes van ongeveer 6 weken oud. De eigenaar dacht dat hij 3 voedsters had, maar uiteindelijk bleek er toch een rammetje tussen te zitten met als resultaat 10 konijntjes extra. De eigenaar kon hier niet voor zorgen en heeft de konijntjes naar het asiel gebracht. Hij zal de ram nu laten castreren zodat dit in de toekomst niet weer kan gebeuren.

Ik kreeg van dit nestje 2 rammetjes. Toen ze net bij mij kwamen, vonden ze het allemaal erg spannend; vooral de grote hond die hen erg interessant vond. Ze zaten samen in een hoekje van het hok en probeerden zich in elkaars vacht te verstoppen. Na een tijdje won de nieuwsgierigheid het en begonnen ze het hok te verkennen en wat te eten. Je kon merken dat ze erg veel steun aan elkaar hadden: ze lagen altijd samen en wasten elkaar veel.

Na een paar dagen merkte ik dat 1 konijntje wat minder actief was, rode oogjes kreeg en bloed plaste. Deze was vanaf het begin ook al een stuk kleiner dan zijn broertje. Hij is door de dierenarts onderzocht en is behandeld met antibiotica en oogdruppels. Na een paar dagen was hij weer helemaal opgeknapt en komt nu ook goed aan in gewicht, al heeft hij zijn broer nog lang niet ingehaald.

Naarmate de konijntjes ouder worden, worden ze ook steeds actiever. Ze spelen samen, rennen en springen vrolijk rond. Ze zijn het er niet mee een om de hele dag in het hok zitten en dat laten ze weten ook! Als ze er dan uit mogen, is alles weer goed. Bang zijn ze gelukkig helemaal niet meer. Ze komen graag naar je toe om geaaid te worden, onderzoeken het huis en dagen zelfs de kat uit!

Ze zullen bij mij blijven tot ze ongeveer 12 weken zijn en gecastreerd kunnen worden. Hier na zijn ze te adopteren om naar een nieuwe huisje te gaan waar ze oud mogen worden! Helaas gaan 2 rammetjes vaak niet goed samen als ze ouder worden dus zullen ze uiteindelijk wel uit elkaar gehaald moeten worden. Aangezien konijnen niet graag alleen zijn, zullen ze aan een vriendinnetje gekoppeld worden.